Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Στην ύπαιθρο Vs στο ύπαιθρο.

1. Η ύπαιθρος δηλώνει την εξοχή, τους αγρούς και τα χωριά. Τις εκτός πόλεων περιοχές.
2. Το ύπαιθρο δηλώνει το αντίθετο του κλειστού χώρου (κατοικίας, χώρου εργασίας κλπ). Τον ανοιχτό μη στεγασμένο χώρο. Αυτόν που βρίσκεται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.

Προσοχή: Με βάση τα παραπάνω ύπαιθρο μπορεί να υπάρχει και στην πόλη και στην εκτός πόλης περιοχή, δηλαδή στην ύπαιθρο.

Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρθηκαν, που θα κατατάξετε τις παρακάτω απεικονίσεις των πινάκων ζωγραφικής, στην ύπαιθρο ή στο ύπαιθρο;



1. ..............................


2. ..............................


3. ..............................


4. ..............................

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Οκτώβρης


Υποδεχόμαστε το δύστροπο (από άποψη καιρού και ορθογραφίας) Οκτώβρη μ' ένα Ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ.


"Έσφιξ’ αχόρταγα τα χείλια μου ρωτώντας το ποτήρι

μη θα μπορούσα τάχα να γυρέψω τ’ άγουρά μου χρόνια.

Και 'κείνο μουρμουρίζει σφίγγοντας τα χείλια στα δικά μου:

«Πιες άλλη μια γουλιά. Δεν έχει γυρισμό αυτός ο δρόμος".


Πίνακας: "Σταφύλια και κρασί", Λευτέρης Κανακάκης.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Μια βροχερή μέρα..


Άγνωστοι, κάτω από τον ίδιο ουρανό. Προσπαθούν να προστατευτούν από τις σταγόνες της βροχής, που ακουμπούν το έδαφος και αναδύουν μυρωδιές της μνήμης αλλοτινών εποχών.
Άλλοι είναι νέοι και άλλοι στο μεσοστράτι της ζωής, μα, στην πραγματικότητα, αυτό δεν έχει σημασία. Οι προθέσεις του καθενός ορίζουν την ηλικία του, όπως οι προθέσεις του καιρού καθορίζουν το χρώμα και το άρωμα της γης.
Ε.Τ



Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Η γλώσσα του προσώπου..



Κοίταξέ με. Παρατήρησε το πρόσωπό μου και διάβασε σ' αυτό ό,τι θέλεις να μάθεις και ό,τι δεν μπορώ να σου πω. Κοίταξέ με...

Τα Σπασμένα Φτερά, Χαλίλ Γκιμπράν.



Πίνακας: Τα πορτρέτα του Harding Meyer




Τα μάτια λένε - πάντα - την αλήθεια.

-Και όμως,
Με ξεγέλασαν.

(Ποιητική συλλογή, E G O)

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Ταξιδεύοντας με το Μέγα Ανατολικό..


Το κείμενο, που ακολουθεί, είναι η αφορμή. Η μουσική, που το συνοδεύει, είναι το κίνητρο για την εσωτερική απελευθέρωση της φαντασίας. Ας ταξιδέψουμε..




"... Εις την μεγάλην και απλέτως φωτισμένην αίθουσαν των εορτών του υπερωκεανείου, η ορχήστρα έπαιζε και αναρίθμητα ζεύγη εστροβιλίζοντο επί του στιλπνού δαπέδου.


    Άπαντες σχεδόν οι άνδρες και πάντως όλοι οι Βρεταννοί έφερον φράκα, πλην ολίγων αξιωματικών, των οποίων τα ερυθρά χιτώνια και αι χρυσαί επωμίδες εξεχώριζαν κατά τρόπον όχι μόνον αρειμάνιον αλλά και πανηγυρικόν, εις την ομοιομορφίαν και την μονοτονίαν των άλλων ανδρικών ενδυμάτων.

     Αι κυρίαι έφεραν πολυτελείς και όλων των χρωμάτων εξώμους εσθήτας, που άφηναν να φαίνωνται προκλητικώς και εις μέγαν βαθμόν αι άνω στρογγυλότητες των περιπαθώς συνθλιβομένων υπό την πίεσιν των κορσέδων ωραίων των μαστών (...)

     Γαλάζια, πράσινα, λευκά, και, πού και πού, μερικά κατάμαυρα ή ζινζολινόχρωμα, τα κρινολίνα και τα άλλα φορέματα διέγραφαν τόξα και εκυμάτιζαν, διογκούμενα και κολπούμενα εις τα πτυχάς και τας πτυχώσεις των, και ανασηκωνόμενα από την φυγόκεντρον ζωηρότητα των στροβίλων του βαλλισμού, αποκαλύπτοντα δια της ούτω προκαλουμένης συχνά σημαντικής ανυψώσεως των ποδογύρων, τους αστραγάλους, και ενίοτε και μέρος των κνημών των χορευτριών, των οποίων τα αστράπτοντα μάτια έδειχναν, άλλα μεν τον βαθμόν της ρομαντικής των νοσταλγίας, άλλα δε, την γεννωμένην ή προκεχωρημένην αισθησιακήν διέγερσιν, ενώ άλλα πάλιν, βελούδινα και δύοντα ηδυπαθώς υπό τα βλέφαρα, έδειχναν έντονον έξαρσιν ιμερικήν, προδίδοντα ραγδαίως προσεγγίζουσαν ή επικειμένην, ή εν τω γίγνεσθαι ήδη ευρισκομένην, υγράν οργαστικήν έκβασιν εις τας αγκάλας των ανδρών......"



Ο Μέγας Ανατολικός

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Η ηδονή και ο ερωτισμός στη λογοτεχνία.

         Το χειρότερο, όμως, μαρτύριο στο οποίο με υπέβαλλε ήταν το μαρτύριο των εσωρούχων. Παρά το γεγονός ότι στο μπάνιο, πλάι στο πλυντήριο, υπήρχε ένα τεράστιο καλάθι απλύτων, ποτέ δεν μάζεψε τα εσώρουχα της να τα ρίξει εκεί μέσα. Τα άφηνε να σέρνονται, εδώ κι εκεί, μες στο δωμάτιο της, σίγουρη ούσα, αφού με διάβαζε ανοικτό βιβλίο, ότι θα τα μάζευα ευλαβικά και θα τα προσκυνούσα, ρουφώντας, ως τα μύχια της ψυχής μου, το άρωμα που είχε αφήσει πάνω τους το κορμί της, κορμί που δεν επρόκειτο ποτέ να αποκτήσω.

Το παιχνίδι της Κλαρίτας, Αργύρης Χιόνης


    Η ηδονή και ο ερωτισμός στη λογοτεχνία μπορούν να εκφραστούν, και εκφράζονται, μόνο μέσα από ρομαντικές ποιητικές φράσεις; Και πως μπορούν τέτοιες φράσεις (ρομαντικές) να καταδείξουν τη μεγάλη και βαθιά, σχεδόν ανοίκεια, εικόνα της φαντασίωσης, του πάθους, της επιθυμίας...;

    Υπήρξαν, λοιπόν, λογοτέχνες που με τον πλέον γλαφυρό τρόπο περιέγραψαν ερωτικές σκηνές με γλώσσα απλή, καθημερινή, οικεία.. γνωρίζοντας πως ο σαρκικός έρωτας παίζεται ιδανικά με τη γλώσσα. Από πολλούς, βέβαια, στο όνομα μιας δήθεν ηθικής, χαρακτηρίστηκαν χυδαίοι και εκμαυλιστές. Μα, αλήθεια, υπάρχει ηθική (ως στοιχείο ανθρώπινης επινόησης) στη γενετήσια (θεϊκή) πράξη του έρωτα; 


Ας δούμε, ενδεικτικά, μερικούς από αυτούς τους λογοτέχνες και τα έργα τους:

1. Ανδρέας Εμπειρίκος, Ο Μέγας Ανατολικός
2. Μαρκήσιος Ντε Σαντ, Οι 120 ημέρες των Σοδόμων
3. Πατρίκ Ζισκίντ, Το άρωμα
4. Κωστής Παλαμάς, Ανθολογία Κωστή Παλαμά (αποσπάσματα)
5. Τζέιμς Τζόυς, Γράμματα στη Νόρα

.. και άλλα πολλά.

Μοντιλιάνι Αμεντέο, Ξαπλωμένο γυμνό, 1917, Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο.

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Μια από τις ιστορίες ζωής του Ρένου Αποστολίδη.

       Μιας και ξεθύμανε η συζήτηση γύρω από το ποιος είναι χειρότερος, ο κομμουνισμός ή ο φασισμός, και αφού πέρασε και η "επέτειος" του Γράμμου (που είχε μόνο ηττημένους και από τις δύο μεριές) ας ακούσουμε μια αληθινή ιστορία ζωής του Ρένου Αποστολίδη.


video